پـیـرکـوه ،ای پیـرکـوه نـازنـیـن            ای به  مثـل مـاه مـانـی در زمـیـن
گـفتنـی هـا بـا تـو دارم یـار مـن            ای همیشه همـدم و غـمـخـوار مـن
غصـه هـا را از دلـم بیـرون نـمـا            خنـده هــا را بـر لبـم افـزون نـمـا
بـا تـو دارم مـن حکـایت ها بسـی          از جـدائیـهـا  ، شـکـایت هـا  بسـی
دوستـی بـهـتـر ز تـو پیـدا نشـد           جـز به تو ، این دل به کس شیدا نشد
گـفـتـه ام تـا بـشـنـوی راز دلـم           خـستـه ام ، آرامـشـم ده سـاحـلـم
دوستـت دارم ،ولـی کـم گفتـه ام           تـو چـو  دریـائی و  شـبـنـم گفتـه ام
با « سکـوتی» « بـورخانـی » دوستم           پـیـرکـوه ، خـاک تو خـون و پوستـم
« مـام خـانـی» دلـربـایـی می کند          بـا « تـبـرقه» هـم صـدایـی می کند
با «حسی چالت » دلم پَـر می کشـد          بـر « تلارو » و « گون » سـر می کشد
تا به « لخچالـت » رسم گریان شوم         زیـن جـدایی، ماتـم و  حیـران شـوم
«پیـرکـوه صحـرا » جوانـم می کند          با « دوخـانـی » هـم زبانـم مـی کنـد
« بـورچالـه » غمـزه دارد در بهـار          دشـت « چـاکـان » خاطراتش یادگار
هست « پلیام و سطلخت » یکـه تاز          جـز بـه تو بـا کـس نمـیـگـویـد راز
کوه « تورارت  » عروس کـوهسـار           اهـل « گوهـر چـاکـم» و از آن دیـار
چشمه سـاران « امیـر چاک» عزیز           دشـت هایـش پر  ز گلهـای تـمـیـز
می کنـنـد هـر آدم عـاشق اسیـر           گـر بـه کبکـانـش نبندند بـاز تیـر
« آردو سامان» می کند افغان و داد           از جـدائـیـهـا کـه آنــجــا  افـتـاد
« آردو سامان» می کند افغان و داد         از جـدائـیـهـا کـه آنــجــا  افـتـاد
از دیارت پیرکوه گشته جدا             مانده آنجا لیک تنها بی نوا
دست نا اهلان افتاد و خواب رفـت           سنگ مانده است ، لیک اما آب رفت
پیرکوه ، هر شکل و هر رنگی شوی!           خـاک گـردی یـا که چون سنگی شوی
بچـه هایـت عاشق و شیـدای تـو             جـان دهنـد هر دم تو خواهی پای تو
گـر به شیرازنـد و گـر تهرانیـنـد           گـر بـه کـرماننـد  و  گـر کاشانینـد
بـا خـیـالـت زندگـی زیبـا کنـنـد           ورنه  غـربـت را بـه دل پیـدا کننـد
حـال تـو ای پیـرکوه   ، ای جـان من          ای کـه تـو روح و تـن و ایـمـان مـن
بچـه هـایـت را مـکن از خود جـدا           بـا تـو  بـودن درد مـا گــردد دوا
جان به کف  آماده هست احسان تو           پـیـرکـوه عشق منـی ،   قربان تو
شعر : احسان  عطایی پیرکوهی