پیرکوه

دانلود کتابهای الکتریکی مذهبی بافرمت جاوا(برای موبایل)

ابوالفضل شریفی پیرکوهی — Tue, 17 May 2011 12:03:00 GMT

سلام دوستان گرامی،اگر مایل به دانلود کتاب الکتریکی برای گوشیهاتون هستین،حتمابه سایت جدیدم یه سری بزنید.

http://www.pirkooh.mihanblog.com

باتشکر

دانلود

ابوالفضل شریفی پیرکوهی — Wed, 26 Jan 2011 16:19:41 GMT

دانلودیک آهنگ کوردی کرمانجی باصدای آقای عطااله عطایی پیرکوهی((تقاضامی کنم که حتمادانلودکنید))

برای دانلودروی عبارت زیرکلیک کنید

http://www.upload.iran-forum.ir/uploads/1296129928.mp3

پیرکوه

ابوالفضل شریفی پیرکوهی — Tue, 26 Oct 2010 16:31:39 GMT

پیرکوه سال1390

13فروردین90

دوعکس ماهواره ای زیباازروستای پیرکوه

قدیمی های پیرکوه:ردیف اول(پشت)به ترتیب ازراست به چپ:

1-صمدخان عطایی2-مشهدی علی رجبی3-مسیح خان عطایی4-مشهدی اسحاق کوچکی5-ناشناس

ردیف دوم(جلو)به ترتیب ازراست به چپ:

1-نوراله خان امینی2-نامدارخان شریفی3-ناشناس4-ناشناس

فرهنگ لغت online کردی

ابوالفضل شریفی پیرکوهی — Fri, 08 Oct 2010 19:19:33 GMT

در این پست نشانی فرهنگ لغتonline،کردی به انگلیسی و بالعکس را جهت استفاده دوستان قرار می دهیم علاقه مندان می توانند به این نشانی مراجعه کنند :

www.namonet.com

نام عمارلو

ابوالفضل شریفی پیرکوهی — Fri, 08 Oct 2010 19:07:29 GMT

عمارلو یا به بیانی آمارلو نام ایلی از ایلات معتبر کرد کرمانج است که زمان نادر شاه افشار از دشت ماروش یا ماروسک شهرستان نیشابور در استان خراسان به استان گیلان و زنجان (کرانه شرقی و غربی سفیدرود)آورده شدند تا در برابر قوای روسیه مدافع خاک ایران باشند. عده‌ای نیز بر این باورند که ایشان از اقوام آمارد هستند که زمانی تمدن مارلیک را در کرانه سپیدرود بنیان نهادند

عمارلو((گیلان))

ابوالفضل شریفی پیرکوهی — Fri, 08 Oct 2010 19:00:32 GMT

عمارلو نام یکی از ایل‌های کرد کرمانج که مرکزشان در بخش عمارلو شهرستان رودبار استان گیلان است. بنا به کتاب حرکت تاریخی کرد به خراسان نوشته کلیم الله توحدی ایشان را شاه عباس صفوی به خراسان برده است و در زمان نادر شاه افشار گروهی ازایشان را به فرماندهی ولی خان عمارلو به استان گیلان منطقه خورگام و طارم زنجان کوچانده‌اند تا از ایران در برابر قوای روس دفاع کنند. فرزندان ولی خان عمارلو امروزه خوانین جیرنده می‌باشند و دو خانواده زند و مهرابی را تشکیل می‌دهند

پیرکوه

ابوالفضل شریفی پیرکوهی — Fri, 25 Jun 2010 10:31:45 GMT

پـیـرکـوه ،ای پیـرکـوه نـازنـیـن            ای به مثـل مـاه مـانـی در زمـیـن
گـفتنـی هـا بـا تـو دارم یـار مـن            ای همیشه همـدم و غـمـخـوار مـن
غصـه هـا را از دلـم بیـرون نـمـا           خنـده هــا را بـر لبـم افـزون نـمـا
بـا تـو دارم مـن حکـایت ها بسـی          از جـدائیـهـا ، شـکـایت هـا بسـی
دوستـی بـهـتـر ز تـو پیـدا نشـد           جـز به تو ، این دل به کس شیدا نشد
گـفـتـه ام تـا بـشـنـوی راز دلـم           خـستـه ام ، آرامـشـم ده سـاحـلـم
دوستـت دارم ،ولـی کـم گفتـه ام           تـو چـو دریـائی و شـبـنـم گفتـه ام
با « سکـوتی» « بـورخانـی » دوستم           پـیـرکـوه ، خـاک تو خـون و پوستـم
« مـام خـانـی» دلـربـایـی می کند          بـا « تـبـرقه» هـم صـدایـی می کند
با «حسی چالت » دلم پَـر می کشـد         بـر « تلارو » و « گون » سـر می کشد
تا به « لخچالـت » رسم گریان شوم         زیـن جـدایی، ماتـم و حیـران شـوم
«پیـرکـوه صحـرا » جوانـم می کند         با « دوخـانـی » هـم زبانـم مـی کنـد
« بـورچالـه » غمـزه دارد در بهـار          دشـت « چـاکـان » خاطراتش یادگار
هست « پلیام و سطلخت » یکـه تاز          جـز بـه تو بـا کـس نمـیـگـویـد راز
کوه « تورارت » عروس کـوهسـار           اهـل « گوهـر چـاکـم» و از آن دیـار
چشمه سـاران « امیـر چاک» عزیز           دشـت هایـش پر ز گلهـای تـمـیـز
می کنـنـد هـر آدم عـاشق اسیـر           گـر بـه کبکـانـش نبندند بـاز تیـر
« آردو سامان» می کند افغان و داد           از جـدائـیـهـا کـه آنــجــا افـتـاد
« آردو سامان» می کند افغان و داد         از جـدائـیـهـا کـه آنــجــا افـتـاد
از دیارت پیرکوه گشته جدا             مانده آنجا لیک تنها بی نوا
دست نا اهلان افتاد و خواب رفـت           سنگ مانده است ، لیک اما آب رفت
پیرکوه ، هر شکل و هر رنگی شوی!           خـاک گـردی یـا که چون سنگی شوی
بچـه هایـت عاشق و شیـدای تـو             جـان دهنـد هر دم تو خواهی پای تو
گـر به شیرازنـد و گـر تهرانیـنـد           گـر بـه کـرماننـد و گـر کاشانینـد
بـا خـیـالـت زندگـی زیبـا کنـنـد           ورنه غـربـت را بـه دل پیـدا کننـد
حـال تـو ای پیـرکوه   ، ای جـان من         ای کـه تـو روح و تـن و ایـمـان مـن
بچـه هـایـت را مـکن از خود جـدا           بـا تـو بـودن درد مـا گــردد دوا
جان به کف آماده هست احسان تو           پـیـرکـوه عشق منـی ،   قربان تو
شعر : احسان عطایی پیرکوهی

پیرکوه

ابوالفضل شریفی پیرکوهی — Fri, 04 Jun 2010 09:32:12 GMT

pirkooh

پیرکوه روستایی کُردنشین ازروستاهای استان گیلان شهرستان سیاهکل است که دارای جاهای دیدنی طبیعی فراوانی است.این روستازمانی جزءشهرستان رودباروبخش عمارلوبود،تادریک روزتلخ یعنی 31خرداد69که زمین لرزه ای رخ دادوباعث شد حدودصدتن ازهم وطنان عزیزمان این دنیاراترک گفتندوروستای پیرکوه تغییرجادادوازآن روزهابه بعد جرءشهرستان سیاهکل وبخش دیلمان شد.ومردمان غیورپیرکوه هرساله درتاریخ31خرداد69برای عزیزانشان سالگردی رابه رسم یادبودبرگزارمی کنندوروستای پیرکوه درجنگ تحمیلی حدوداً9شهیدداد.

مردمان پیرکوه مردمانی زحمت کش وفداکارهستندکه شغل اصلی آنهاکشاورزی ودامداری است ومحصولات پیرکوه عبارتنداز:فندق،گردو،گندم،جوو...میباشد.

ودرآخر،من هرچی درموردپیرکوه صحبت کنم کم گفتم،واگرمایل به دانستن قدمت پیرکوه هستیدحتماًبه وبلاگهای دیگرپیرکوه سری بزنید.

آدرس پیرکوه:استان گیلان-شهرستان لاهیجان-شهرستان سیاهکل-منطقه کوهستانی دیلمان-روستای زیباودیدنی پیرکوه

تاریخچه قوم کرمانج

ابوالفضل شریفی پیرکوهی — Sun, 30 May 2010 08:25:29 GMT

چنانکه اغلب دانشمندان و پژوهشگران تاریخ ملل می دانند و به آن اذعان دارند ، " کردها " از جمله اقوام هند و اروپایی اند که از هزاره های قبل از میلاد مسیح در مناطق وسیعی از خاور میانه و بویژه کوهستانهای مرتفع بین النهرین استقرار یافته اند . سفالینه های به دست آمده حاکی از این است که این قوم دست کم از 7 هزار سال پیش دارای تمدنی در خور توجه بوده چنانکه بعضی اقوام مجاور را به طمع دست اندازی و انتفاع از ماحصل تمدن آنان انداخته است . امروزه کردها را در چند شاخه مهم دسته بندی می کنند . در این تقصیم بندی که از نظر تفاوت لهجه صورت گرفته این شاخه ها عبارتند از : 1- کرمانج ها 2- سوران ها 3- لرها 4-زازاها 5- هورامان ها چنانکه می بینید "کرمانج" یکی از این شُعب و در واقع مهمترین زیر مجموعه نژاد و زبان کردی است . "

کرمانج" که به " کرد شمال " نیز معروف است کم و بیش حدود 70% تمام کردهای جهان را که امروزه در بیش از 30 کشور جهان پراکنده اند شامل می شود . با این حال مهمترین سکونتگاههای کرمانج ها عبارتند از : سراسر جنوب و بخش هایی از شرق و مناطق مرکزی ترکیه یا اصطلاحا "کردستان شمالی " ، شمال شرقی سوریه یا اصطلاحا جنوب کوچک" ، شمال عراق یا به اصطلاح "جنوب بزرگ" و بسیاری از کشورهای آسیای میانه و اروپا که بعضا جوامع چند صد هزار نفری کرمانج ها را در خود جا داده اند . اما یکی از مهمترین نقاط کرمانج نشین که به شواهد آمار حدود دو میلیون نفر از این قوم در آن زندگی و متأسفانه به دلیل جدا بودن از دیگر نقاط تجمع کُردها کمتر مورد توجه بوده "شمال خراسان " و شمال شرقی ایران است . ما در این فرصت به منظور جبران گوشه ای از این بی توجهی قصد تأمل و توقف در این بخش از موطن کرمانج ها و طرح و معرفی ویژگیهای فرهنگی و اجتماعی آن را داریم : به لحاظ زبانی همانند ویژگی های فیزیکی و رفتاری ، کردها در تمام شاخه ها شباهت بسیار دارند اما عمده تفاوت لهجه های آنان این است که به ترتیب از نقاط جنوبی به سمت شمال زبان کردی به طرف ساده تر شدن و خلاصه گویی پیش می رود . کرمانج های خراسان نیز به تبع این تغییر با زبانی ساده تر و اختصار گراتر سخن می گویند و گر چه متأثر از زبان فارسی و عربی دخل و تصرفاتی در آن بعمل آمده ، اما صد البته - برای کرمانج های دیگر نقاط جهان براحتی قابل فهم و مکالمه است . کرمانج های خراسان به لحاظ مذهبی ، تماما شیعه مذهبند و گویا یکی از عمده دلایل کوچ این قوم به خراسان شمالی نیز قرابت مذهبی با دیگر ایرانیان است . مهمترین نقاط اسکان کرمانج ها در خراسان عبارتند از شهرهای : قوچان ، بجنورد ، اسفراین ، شیروان ، مشهد ، چناران ، درگز ، کلات ، آشخانه ، مانه و سملقان ، فاروج ، باجگیران ، و .... اما در مجموع حضور کرمانج ها در روستاها نمود بیشتری دارد تا در شهرها چرا که اغلب آنان به مشاغلی همچون دامداری و کشاورزی مشغولند و بالطبع ناگزیر از زندگی کوچ نشینی و روستانشینی اند . مهمترین ییلاقات عشایر این قوم شامل رشته کوههای گُلیل ، هزار مسجد ، آلاداغ و شاهجهان است . کرمانج های خراسان مردمی گشاده رو و گشاده دست و معروف به راستی و درستی اند . در طی سالهای حضور خود در خراسان ، به نشانه حماسه آفرینی و سربلندی همیشه ، بارها و بارها در مقابل هجوم اقوام آسیای میانه بویژه ترکمانان صف آرایی کرده اند و برای حراست از یار و دیار و دین و سرزمین خویش جان بر کف نهاده اند . امثال سردار اوض ، ججوخان و گل محمد معروف به "خان کلمیشی" از جمله سرداران و جنگاورانی هستند که در نبرد با دشمنان داخلی و خارجی خویش ، تا سر حد مرگ ایستاده اند و اکنون پس از سالها ، در میان اشعار ترانه ها و خاطرات مردم نام خود را جاودانه کرده اند . کرمانج های خراسان مردمی صاحب ذوق و شاعر مسلک اند ، چنانکه کمتر کسی از ایشان را می توان سراغ کرد که دستی در شعر و شاعری و آواز نداشته باشند . هزاران قطعه شعر در قالب های "لو "و "سه خشتی " در میان کرمانجها زمزمه می شود که هیچکدام سراینده مشخصی ندارند و این خود از شکل دادن روح جمعی این قوم به این اشعار حکایت می کند . با این وجود ، در میان کرمانج های خراسان یک نام بزرگ و احترام انگیز به گوش می رسد که وقتی از شعر و آواز حرف می زنیم ناگزیر باید کنارش توقف کنیم و به احترام او کلاه از سر برداریم : جعفر قلی زنگلی : جعفر قلی را هر کرمانجی در خراسان می شناسد . شاید در میان اقوام و ملل به کمتر شاعری می توان برخورد که در این سطح و عمق به ذهن و زبان مردم راه یافته باشد . امروزه ، دیوان جعفر قلی که به همت کلیم الله توحدی - محقق و نویسنده کرد - گردآوری و منتشر شده است در اغلب خانه های کرمانج زبانها یافت می شود . زندگی او که مشهور است در جوانی او را عشقی شور انگیز به بیابانها و کوهستانها کشاند سرشار از رمز و راز و ابهام است . در واقع می توان گفت گر چه بیش از یک و نیم قرن از پایان حیات او نمی گذرد ولی کم و کیف زندگی جعفر قلی همانند معشو قه اش "ملواری " با تلفیقی از قصه پردازی و واقعیت در غبار حدس و گمان فرو رفته است .

ضرب المثل های کرمانجی

ابوالفضل شریفی پیرکوهی — Sun, 30 May 2010 08:23:33 GMT

از کتاب پند کرمانجی / آقای احمد عضدی
ژَ اَسبِِ خَلکِ گَرِ زو داکَوی
از اسب دیگران باید زود پیاده شد .

ژَ اِش طِم ، اَو دَوِ نُوَ ناوَ
من از آسیاب می آیم ، او می گوید نوبت نیست .

ژِن که بَلانَه ، تو مال بِ بَلا نَوَ
زن که بلاست اما هیچ خانه ای بی بلا باشد .

کر ، مَگر ژَ زِرُّوَ گَرِ وَ زِکِ خَه دا لِه خی
چاقو مگر از طلا بود باید به شکم خود بزنی .

بِطِرس ژَ آرِ بِ تُتُون
از آتش بی دود بترس .

بَق وَآوِِّ چاق ناوَ
قورباغه با آب چاق نمی شود .

با خَدِ خِزان بِدَ گُرِّ وَ
بگذار خداوند فرزند بدهد کچل باشد .

با دار هَوَ بَلک و باش بِرِژَ
بگذار درخت باشد برگ و سر شاخه اش بریزد .

تا نان جِه نَه خوی ، قَدرِ نان گَنِم نِزانی
تا نان جو نخوری ارزش نان گندم را نمی دانی .

پیواز آوِّرویِ مالانَه ، یه خانیان دالانَه
پیاز آبروی خانه هاست ، مال خانه هم ایوان اوست .

دَوَّ گِرَ ، بار ِوی ژِ گِرَ
شتر بزرگ است بارش هم بیشتر است .

دینُ بِرَو که جایل هات
دیوانه فرار کن که جوان آمد .